
کاش واژگانم نبض داشتند
و با خواندنشان،
عمق وابسته بودنم را به مهرت،
لمس می کردی؛
شاید آنگونه دلت راضی نمی شد که مهربانی نگاهت را از چشم هایم بدزدی
و به ضربانِ دلخوشی هایم، پایان دهی...
ای کاش از رو به رو شدن با حقیقت، نمی گریختی
و مردانگی را در حق خودت، تمام می کردی ...